گاهی وقتها باید سکوت کرد و تنها دید

بعد از مهمونی یکی از دوستانم منو کشید کنار و آروم بهم گفت : آقا حمید این چیه ؟ از شما انتظار نداشتم. راستش خیلی تو دلم خندیدم به خودم که خدایا ببین کیا دورو بر مارو گرفتن. با اون بنده خدا هم بحث نکردم و گفتم : بله حق با شماست ، اسلام در خطر افتاد ، سعی خودمو میکنم که دیگه تکرار نشه.

تا اینکه امروز یه ایمیل جالب ، بابام برام فرستاده بود که منم بی درنگ فرستادمش واسه همین دوست عزیزمون و مضمون این ایمیل این بود که : 

مدعی دید كراواتم و غرید چو شیر

خیلی وقته دلم میخواد بگم دوستت دارم || بگم دوستت دارم || بگم دوستت دارم

از تو چشمای من بخون که من تو رو دارم || فقط تو رو دارم || بی تو کم میارم

نبینم غم و اشکو تو چشمات || نبینم داره میلرزه دستات

نبینم ترس توی نفسهات || ببین دوست دارم

منم مثل تو با خودم تنهام || منم خسته از تمومه دنیام

منم سخت میگذره همه شبهام || ببین دوستت دارم

دوست دارم وقتی که چشماتو میبندی || با من به دردای این دنیا میخندی

آروم میشم ببین ازغم و دلتنگی ||بیا به هم بگیم دوستت دارم

دوست دارم من تو چشمای قشنگ تو || دارم واست میخونم این آهنگ تو

هرچی می خوای بگو ازدل تنگ او || بیا بهم بگیم دوست دارم

بچه های دیگه هم همشون سرشون گرم کار و دریاست . امروز اس ام اس های گوشی بچه ها همه خبر از رفتن تو بود ، از اینکه یک سال از نبودنت میگذره . نمیدونم سیف الله هنوز یادش هست یا نه ، نمیدونم الان چه حالی داره کسی که در آخرین لحظه ی بودنت کنارت بود. راستی اکبر هم دو روز پیش تصادف کرد و دستش شکست ، اونم حال خوشی نداره شاید با بچه ها یه سر رفتیم پیشش. دیروز و پریروز پیش بچه ها بودم ، حواسم نبود که رفتی داشتم دنبالت میگشتم ، تو فکر این بودم که حتما بیام یه سر پیشت اما وقتی قاب عکس روبان مشکی کشیده ی تورو توی سوئیت کریم اینا دیدم ، یادم اومد خیلی وقته از اینجا رفتی. لباس قشنگی تنت بود ، تا حالا این عکستو ندیده بودم ، ناقلا خوش تیپ بودی و رو نمیکردیااا. فقط یه عکس ازت برام مونده همونی که دست جمعی کنار کاخ گرفتیم و تو جلوی من بودی، یادته ؟

هنوزم گاهی منتظرم بیای با هم بریم باشگاه . خیلی عشق کشتی بودی ، صدات هنوز تو گوشمه ، داد میزدی حمید لنگش کنم حال کنی. یادته ؟

کاش یه بار تصویر تو بدون لبخند میومد تو ذهنم ، توی این چند سال هیچ وقت ندیدم لبخند رو لبات نباشه ، مخصوصا این اواخر که دیگه میخواستی واسه خودت شاه دوماد بشی و هر روز و هر شب از نامزدتو جشن و مراسم و بزن و بکوب حرف میزدی و ما هم ازت قول یه شام مفصل رو گرفته بودیم. یادته ؟

چند شب قبل از رفتنت دعوتم کردی سوئیت گفتی واست شام سفارش دادم ، منو میگی چقدر دلم صابون زدم که الان جوجه کباب و افتادیم ، ولی توی شیطون یهو با یه ماهی تابه از آشپزخونه اومدی و سوسیس تخم مرغ واسم درست کرده بودی . خدایا چقدر اونشب خندیدیم مسلم، یادته ؟

مسلم !

مسلم !

میشنوی؟

دارم واسه تو تعریف میکنم ، میشنوی ؟

مسلم ، چرا دیگه نمیخندی ؟

مسلم ! منم ، حمید !

منو یادته ؟

میخوام زندگی کنم، با اونی که دوستش دارم و دوسم داره . با اونی که میفهمه زندگی یعنی چی. با اونی که باهام راه میاد ، با اونی که میخواد زندگی کنه. فکر نمیکنم انتظار بیجایی باشه، خواستن اونی که دوستش دارم.

منطقی میرم جلو و امیدم اول به خداست که هرچی دارم از اون دارم و ازش میخوام که توی این راهی که خودش جلوم گذاشته و همیشه بهش سفارش کرده کمکم کنه. احساس میکنم خیلی ازش دور شدم به قدری که گاهی اصلا نمیبینمش درصورتی که نزدیک تر از رگ گردنمه. اون هست ، من نمیبینمش پس اشکال از منه. میدونم که کمکم میکنه و همه چی رو به دست اون میسپارم ، خودش میدونه الان چه حال و روزی دارم و به کجاها دارم میرم و چه بلاهایی داره سرم میاد.

دوم امیدم به پدرمه که همه چیز من و همه کسه منه ، کسی که همیشه به داشتنش افتخار میکنم و هیچ وقت تو زندگی برام کم نزاشته.خیلی اتفاقات عجیب و غریبی افتاد و انگار همه چی داشت دست به دست هم میداد که خیلی چیزا خراب بشه و خیلی حرمت ها از بین بره ، روزای تلخی که همشو باید به دست فراموشی سپرد و از صفحه زندگی پاکشون کرد. نیازی به گفتنش نیست ولی خودش(پدرم) میدونه که : اون گوشه از قلبم که مال هیچکس نیست ، همیشه با یاد اون آرومه.

و سوم از مادرم که که هرچی دارم و ندارم از دعای خیر اونه.

دوستت دارم بابا ، دوستت دارم مامان و دوستت دارم ....

اینجا فقط من و اون بودیم که خرد شدیم ، شکستیم و صدامون به جایی نرسید.پدری که همیشه فکر میکردم منو میفهمه منو درک میکنه بهترین کسی هست که توی این جور شرایط میتونم فقط بهش تکیه کنم ، خیلی راحت پشتم رو خالی کرد و خودشو کشید کنار ، کسی که اگه هرکی ازم میپرسید فهمیده ترین و منطقی ترین فردی که میتونی توی همه ی شرایط زندگی روش حساب کنی کیه ، میگفتم پدرم . این بار نشون داد که من همیشه اشتباه فکر میکردم ، نگید بازم این پسرا یه دختری اومد تو زندگیشون دیگه پدر مادرشونو فراموش کردن ، نه ... اصلا اینطوری نیست ، این وسط حرف هایی زده شد که خجالت میکشم بگم ؛ خجالت میکشم بگم پدر من ، کسی که تنها هم زبون من بود این حرفا رو زد ، کسی که .... اصلا ولش کن ، گفتنش فایده نداره . فقط خوشحالم که فهمیدم اشتباه میکردم . حرفای بی منطق تو همیشه در گوشم تکرار میشه ، و فکر اون حرفا و نه گفتن بدون دلیل و منطقت مثل خوره وجودم رو داره روزی هزار بار میخوره .

شاید تو فکر خودتون منو از چاله در آوردین ولی اینو بدونین که توی یک چاه پرتم کردین ، چاهی که به این زودی ها از توش بیرون نمیام ، یعنی اگه خودم هم بخوام نمیتونم .

جالب اینجاست ، حتی یک دقیقه ، بخدا حتی یک دقیقه به خودشون زحمت ندادن که پای صحبت های من بشینن ، حتی یک بار هم نشد بهم بگن حالا ناراحت نباش ، غصه نخور ، گوشه گیر نباش ، ایشالا درست میشه . اما اونا همیشه دارن ناراحتی و غصه دار شدن منو میبینن و خم به ابروشون نمیارن.

مادرم ، مرا هیچ نیازی به دعای بعد از نماز تو نیست ، مرا بفهم ، مرا بفهم ، مرا بفهم

پدرم ، وقتی در بزرگترین تصمیم زندگی ام همراه من نبودی و نیستی ، یعنی که هیچ وقت در زندگی همراه من نبودی و نیستی...

فقط همین.